Solaris Urbino 18 Hybrid

	Solaris Urbino 18 Hybrid I/II
Producent	Solaris Bus & Coach
Premiera	2006
Okres produkcji	2006 - nadal produkowany
Miejsce produkcji	Polska, Bolechowo-Osiedle
Poprzednik	brak
Typy nadwozia	Niskopodłogowy autobus przegubowy klasy MEGA
Układ drzwi	2-2-2-0; 2-2-2-2; 1-2-2-0; 1-2-2-2
Liczba drzwi	3; 4
Wys. podłogi; w I drzwiach	320 mm
Wys. podłogi; w II drzwiach	320 mm
Wys. podłogi; w III drzwiach	340 mm
Wys. podłogi; w IV drzwiach	340 mm
Po zastosowaniu przyklęku	-75 mm; -80 mm
Szerokość drzwi	1250 mm
Silniki	Cummins ISBe5 250B (Hybrid II); Allison Ev50 (Hybrid II); Cummins ISBe4 340B (Hybrid I)
Moc silników	178 kW (242 KM); 75 kW; 248 kW (340 KM)
Skrzynia biegów	Voith Diwa 5; ZF 6HP ECOMAT 4
Liczba przełożeń	5
Długość	18000 mm
Szerokość	2550 mm
Wysokość	3225 mm (Hybrid I); 3250 mm (Hybrid II)
Masa własna	15500 kg; 16000 kg
Masa całkowita	26000 kg; 28000 kg
Rozstaw osi	5130 mm; 6770 mm
Liczba miejsc ogółem	160 + 1
Liczba miejsc siedzących	39 - 53
Pokrewne	Solaris Urbino 18
Podobne	Solaris Trollino 18
	Informacje dodatkowe
ABS	Tak
ASR	Tak
EBS	Tak
ESP	Nie
Klimatyzacja	Opcja
	Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Testowy Solaris Urbino 18 Hybrid podczas Transexpo 2008, od 2009 roku w PKM Sosnowiec

Solaris Urbino 18 Hybrid – niskopodłogowy przegubowy autobus hybrydowy z serii Solaris Urbino przeznaczony dla komunikacji miejskiej, produkowany od 2006 roku przez polską firmę Solaris Bus & Coach S.A. z Bolechowa koło Poznania. Od 2008 roku produkowane są modele drugiej generacji.

Spis treści

1 Historia modelu
2 Odbiorcy Solaris Urbino 18 Hybrid na świecie
3 Przypisy
4 Zobacz też
5 Linki zewnętrzne

edytuj Historia modelu

"Solaris Urbino 18 Hybrid" pierwszej generacji produkowano w latach 2006-2008. Od połowy 2008 roku produkowane są modele drugiej generacji. Powstały one na bazie trzeciej generacji modelu Solaris Urbino 18.

Jesienią 2006 roku na targach w Hanowerze odbyła się m.in. światowa premiera prototypu autobusu Solaris Urbino 18 Hybrid z napędem hybrydowym. Model ten powstał dzięki współpracy firmy Solaris z firmami Allison Transmission i Cummins, mającymi już duże doświadczenie w konstrukcji tego rodzaju napędu na rynku północnoamerykańskim. Podstawowym elementem jego układu napędowego w pierwszej generacji był silnik Cummins ISBe4 o pojemności 8,9 dm³ (340 KM). Drugi element tego układu to system E^P50 firmy Allison Transmission z silnikiem Allison Ev50. Koncepcja tego napędu jest połączeniem silnika diesla i dwóch silników elektrycznych o mocy 75 kW każdy, które łączy moduł centralny Ev DRIVE. Wykorzystuje się również energię uwalnianą podczas hamowania, która jest akumulowana w specjalnych bateriach niklowo-wodorkowych umieszczonych na dachu nad przednią częścią pojazdu, a następnie wykorzystywana podczas przyspieszania pojazdu, co odciąża silnik diesla i pozwala mu pracować w optymalnym zakresie obrotów. Na dachu umieszczono również inverter. Prototyp na przełomie lat 2006 i 2007 wszedł do produkcji. Komorę silników elektrycznego i spalinowego przeniesiono z tyłu do pierwszego członu autobusu na wprost drugich drzwi.

Pierwszy Solaris Urbino 18 Hybrid sprzedano w 2006 roku do Drezna. W 2007 roku sprzedano 3 sztuki do Lipska i Bochum (dostarczony w styczniu 2008) w Niemczech oraz Lenzburga w szwajcarskim kantonie Argowia. W 2008 roku zmodernizowany model trafił do Bremy, Glonn, Hanoweru, Monachium i Poznania^[1]. W 2009 roku do PKM Sosnowiec trafił na stałe egzemplarz testowy firmy Solaris z 2008 roku^[2].

W połowie 2008 roku dokonano znacznej modernizacji modelu Urbino 18 Hybrid, po której producent określa go jako pojazd drugiej generacji. Zmiany dotyczą głównie układu napędowego, w którym zastosowano mniejszy i lżejszy silnik Cummins ISBe5 250B o pojemności 6,7 dm³ i mocy 178 kW. Zmiany przyczyniły się do zmniejszenia zużycia paliwa w porównaniu z tradycyjnym silnikiem diesla z około 15% do 23-24%^[3]. Dzięki dalszej optymalizacji układu napędowego firma Solaris chce obniżyć zużycie paliwa nawet do 30%. Lżejszy silnik pozwolił na to, by wszystkie elementy zespołu napędowego ulokowano w drugim wagonie autobusu, a takie elementy jak baterie i Dual Power Inverter Module, zainstalowano na dachu nad i pomiędzy drugą i trzecią osią. Z tego powodu zmodernizowany model ma zmienioną sylwetkę (nad przednią osią może być zamontowany jedynie moduł klimatyzacji) i lepsze właściwości aerodynamiczne. Szacunkowy czas zwrotu dodatkowych nakładów na zakup modelu hybrydowego drugiej generacji nastąpi po około 6-7 latach, przy przeciętnym przebiegu 60.000 km rocznie.

Hybrydowy układ napędowy drugiej generacji oprócz tradycyjnego silnika diesla obejmuje takie elementy jak: napęd Ev, baterie, podwójny moduł przetwornicy (DPIM) oraz jednostka sterująca. Napęd Ev to element wyglądający jak tradycyjna skrzynia biegów, w którym dokonywane jest sumowanie (blending) momentu obrotowego silnika spalinowego oraz silnika elektrycznego. Składa się on z 2 silników elektrycznych, 2 synchronicznych sprzęgieł oraz 3 przekładni planetarnych. Baterie niklowo-metalowo-wodorowe NiMH o wadze 410 kg gromadzą energię odzyskiwaną w trakcie procesu hamowania. Dzięki temu nie wymagają dodatkowego doładowywania z zewnętrznych źródeł energii. Okres eksploatacji kompletu baterii wynosi około 6 lat w zależności od charakterystyki jazdy autobusem. Podwójny moduł przetwornicy DPIM (Dual Power Inverter Module) składa się z dwóch modułów przetwornic AC/DC - DC/AC, które ważą w sumie 75 kg. Jest on chłodzony olejem. Jednostka sterująca składa się z 2 modułów sterujących firmy Allison serii 1000/2000. Pierwsza z nich kontroluje i zarządza pracą napędu hybrydowego, zas druga jednostka odpowiada za współpracę z innymi układami pojazdu.

Wszystkie stosowane osie pochodzą z firmy ZF. Instalacja elektryczna jest oparta o magistralę CAN-Bus.

Graficznym symbolem autobusów Urbino 18 jest zielony jamnik. Poszczególne wersje napędowe posiadają symbole różniące się szczegółami. Na modelach hybrydowych jamnik posiada dwa zachodzące na siebie serca symbolizujące podwójny układ napędowy.

edytuj Odbiorcy Solaris Urbino 18 Hybrid na świecie

Państwo	Miasto	Operator	Rok dostawy	Liczba stan na: 08.09.2009
Francja	Strasburg	Compagnie des Transports Strasbourgeois	2008	1 (Hybrid II)
Niemcy	Bochum	Bogestra	2008	1
	Brema	BSAG	2008	1 (Hybrid II)
	Drezno	DVB	2006	1
	Glonn	Ettenhuber (MVV)	2008	1 (Hybrid II)
	Hanower	ÜHV AG	2008	1 (Hybrid II)
	Lipsk	LVB	2007	1
	Monachium	Stadtwerke München GmbH	2008	1 (Hybrid II)
Polska	Poznań	MPK	2008	1 (Hybrid II)
Polska	Sosnowiec	PKM	2009	1 (Hybrid II)
Szwajcaria	Lenzburg	Regionalbus Lenzburg AG	2007	1
Suma				11

Solaris Urbino 18 Hybrid w Poznaniu

Przypisy

↑ Zakup dla MPK Poznań, był związany z odbytym w grudniu 2008 r. Szczytem Klimatycznym ONZ.
↑ Dane i zdjęcia autobusu Solaris Urbino 18 Hybrid dla PKM Sosnowiec, [Dostęp: 8 września 2009]
↑ Wyniki testów firmy TÜV SÜD Auto Cz s.r.o. przeprowadzonych w Pradze, wykazały redukcję zużycia paliwa o 23,8% w cyklu SORT1, 23,4% w cyklu SORT2 oraz 22,9% w cyklu SORT3.

edytuj Zobacz też

edytuj Linki zewnętrzne

Inne wersje językowe: ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |

[0] Zakup dla MPK Poznań, był związany z odbytym w grudniu 2008 r. Szczytem Klimatycznym ONZ.

[1] Dane i zdjęcia autobusu Solaris Urbino 18 Hybrid dla PKM Sosnowiec, [Dostęp: 8 września 2009]

[2] Wyniki testów firmy TÜV SÜD Auto Cz s.r.o. przeprowadzonych w Pradze, wykazały redukcję zużycia paliwa o 23,8% w cyklu SORT1, 23,4% w cyklu SORT2 oraz 22,9% w cyklu SORT3.

[1]

[2]

[3]

www.solaris.auto-swiat.info