www.solaris.auto-swiat.info

banner

www.solaris.auto-swiat.info

Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy marki autobusów. Zobacz też: inne znaczenie słowa Solaris.
Solaris Bus & Coach S.A.
Forma prawna Spółka akcyjna
Data założenia 2001
Lokalizacja Bolechowo-Osiedle, Polska Polska
Siedziba Ul. Obornicka 46
62-005 Owińska
Numer KRS 0000236619
Prezes Solange Olszewska
Ważni pracownicy Krzysztof Olszewski (Przewodniczący Rady Nadzorczej)
Branża Przemysł motoryzacyjny
Produkty Autobusy, autokary, trolejbusy, tramwaje (plan)
Zatrudnienie ponad 1500
Kapitał zakładowy 48.661.557 PLN
Solaris Bus & Coach S.A.
Galeria mediów w Wikimedia Commons
Solaris Urbino 12 pierwszej lub drugiej generacji z 2002 roku w Ostrawie
Solaris Urbino 12 trzeciej generacji z 2007 roku na trasie Ski-Busa w dolinie Zillertal w Austrii
Solaris Urbino 12 LE z 2007 roku w Umeå w Szwecji
Solaris Urbino 15 CNG trzeciej generacji z 2006 roku w Bratysławie
Solaris Urbino 18 trzeciej generacji z 2005 roku z MPK Kraków
Solaris Valletta w Kielcach, 2007

Solaris – marka polskich autobusów, trolejbusów i autokarów (ang. coach) produkowanych przez firmę Solaris Bus & Coach S.A. w Bolechowie koło Poznania (wykończenie) oraz Środzie Wielkopolskiej (spawalnia). W połowie 2009 zostanie uruchomiona produkcja tramwajów Solaris Tramino w odmianach niskopodłogowej i niskowejściowej.

Spis treści

edytuj Historia i współczesność

edytuj Geneza, władze i struktura firmy

Firma ta wywodzi się z założonej przez Krzysztofa Olszewskiego w 1994 roku firmy Neoplan Polska Sp. z o.o., początkowo sprzedającej, a od 11 stycznia 1996 roku również produkującej na licencji niemieckiej, w wynajętej hali produkcyjnej, niskopodłogowe autobusy miejskie marki Neoplan oraz autokary tej marki. Wykorzystując doświadczenia z ich produkcji, w 1999 firma wprowadziła na rynek pierwsze autobusy Urbino w pełni własnej konstrukcji, pod marką "Solaris". 1 września 2001 roku firma Neoplan Polska, od grudnia 1999 roku należąca w 30% do niemieckiej firmy Gottlob Auwärter GmbH, ponownie przekształciła się w przedsiębiorstwo rodzinne Solange i Krzysztofa OlszewskichSolaris Bus & Coach Sp. z o.o.. Kilka lat później, 1 lipca 2005 r. firma została przekształcona ze spółki z o.o. w spółkę akcyjną. Właściciele planowali jej giełdowy debiut w I kwartale 2006 roku, ale z powodu dobrej kondycji finansowej spółki, sezonowości produkcji oraz możliwości jej wrogiego przejęcia zrezygnowali z tego pomysłu.

W drugiej połowie lat 90. firma Neoplan Polska znacznie rozwinęła własne "Biuro Techniczne" odpowiedzialne za prace badawczo-rozwojowe. Już wówczas wykorzystywała w nim oprogramowanie komputerowe, stworzone m.in. do projektowania promów kosmicznych, które pozwoliło na skrócenie czasu projektowania i budowy prototypu nowego modelu do około pół roku. Kolejne pół roku jest potrzebne na wyprodukowanie nowego modelu. Dzięki temu w początkowym okresie istnienia "Solaris Bus & Coach" wymieniał wszystkie swoje modele co 2-3 lata. Okres produkcji pojazdów najnowszych generacji został wydłużony. Na specjalne życzenie klientów, mogą oni kupić poprzednie wersje najnowszych modeli. Na początku obecnej dekady w "Biurze Technicznym" było zatrudnionych ponad 60 pracowników. Obecnie, ze względu na znaczne zwiększenie skali produkcji, jest ono prawdopodobnie znacznie większe. Firma "Solaris Bus & Coach S.A." pod koniec 2008 roku zatrudniała ponad 1 500 pracowników, a zatrudnienie wciąż rośnie.

Prezesem Zarządu firmy od początku jej istnienia do połowy października 2008 roku był Krzysztof Olszewski, wiceprezesem ds. kontaktów z klientami jego żona Solange Olszewska. W październiku 2008 r. została ona Prezesem Zarządu firmy, zaś Krzysztof Olszewski Przewodniczącym Rady Nadzorczej. Od 1 lipca 2007 r. do marca 2008 w skład Zarządu Spółki wchodził Heinz Bartosch.[1] W 2007 roku doradcą firmy Solaris w zakresie sprzedaży eksportowej został Wolfgang Presinger, poprzednio wieloletni pracownik firmy Evobus. W latach 19992006 był on członkiem zarządu wymienionej spółki, odpowiedzialnym za sprzedaż autobusów marki Mercedes-Benz oraz rzecznikiem tejże marki.

Od wiosny 2004 do początku 2005 roku w MPK Kraków, w bazie przy ul. Brożka odbywał się montaż końcowy autobusów miejskich Solaris Urbino 12 dla Krakowa (48 sztuk[2]) oraz Kowna (55 sztuk). Później podobne rozwiązanie było zapisane w kontrakcie na dostawy 260 autobusów dla Berlina[3]. W sierpniu 2005 roku firma rozpoczęła kilkuetapową inwestycję, której celem było utworzenie nowego kompleksu fabrycznego. 4 kwietnia 2006 roku Solaris zakończył pierwszy etap budowy i otworzył nową, własną halę fabryczną w Bolechowie-Osiedlu. W kolejnym etapie rozwoju zakładu otwarto nowe hale fabryczne i powierzchnie biurowe oraz nowe place i drogi wokół kompleksu fabrycznego. Dzięki nowej powierzchni moce produkcyjne zakładu zwiększyły się do pięciu pojazdów (wagonów)[4] dziennie. Trzeci etap rozbudowy zakończono w drugiej połowie 2007 roku. Od początku 2008 roku trwa kolejny etap rozbudowy modułowej fabryki, który ma dać zwiększenie jej mocy produkcyjnych do ośmiu wagonów dziennie. W wyniku rozbudowy montaż szkieletów autobusów został przeniesiony z Środy Wielkopolskiej do Bolechowa. Pierwszy z tych zakładów dalej jest dostawcą podzespołów do zakładu głównego.

W styczniu 2008 otwarto pierwszy z trzech regionalnych magazynów części zamiennych dla autobusów marek "Solaris" i "Neoplan". Znajduje się on w Sosnowcu, na terenie zajezdni tamtejszego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej Sp. z o.o.. Kolejne dwa powstały w kwietniu i maju 2008 w Warszawie i Gdyni.

W 2009 firma planuje stworzyć spółkę "Solaris Ukraina", której zadaniem będzie się sprzedaż i serwis pojazdów firmy na Ukrainie.

edytuj Autobusy miejskie i podmiejskie

Pierwsze autobusy Solaris Urbino zostały zaprojektowane przy udziale projektantów z berlińskiej firmy stylistycznej "IFS Designatelier". W 1999 r. jako pierwszy zadebiutował miejski niskopodłogowy autobus Solaris Urbino 12, któremu nieco później towarzyszyły modele Solaris Urbino 15, oraz Solaris Urbino 18. W roku 2000 wprowadzono na rynek najmniejszy model rodziny Solaris Urbino 9, zastąpiony w 2002 roku przez Solaris Urbino 10. Wdrożono wówczas drugą generację tych pojazdów. Dzięki udanej konstrukcji i zainteresowaniu rynku, nowa marka zaczęła się rozwijać, wypuszczając dalsze modele i wersje autobusów.

Podstawowym produktem firmy są miejskie autobusy niskopodłogowe serii Solaris Urbino. We wrześniu 2004 zadebiutowała nowa generacja autobusów Solaris – Urbino 2004, czyli Urbino III (trzeciej generacji), która jest produkowana od wiosny 2005 roku. Firma produkuje oprócz tego autobusy Urbino napędzane gazem ziemnym CNG i biogazem (od 2007 r.), a także począwszy od 2005 roku pierwsze autobusy lokalne Solaris Urbino 12 LE (Low Entry, czyli niskowejściowy, należący do III generacji). W roku 2006 firma dalej różnicując swą ofertę wprowadziła do produkcji autobus hybrydowy Solaris Urbino 18 Hybrid, Solaris Urbino 18 Euro 5 (spełniający normę, która zacznie obowiązywać w Europie od jesieni 2009 roku) oraz autobus Solaris Urbino 18 EEV, spełniający jeszcze bardziej restrykcyjną amerykańską normę EEV. W 2007 roku firma wprowadziła do produkcji węższą o 15 cm odmianę Solaris Urbino, o długości 8,6 m, w postaci modelu Solaris Alpino, z przeznaczeniem głównie na wąskie ulice alpejskich i starych europejskich miast. W 2008 roku wdrożono dwa nowe modele niskowejściowe Solaris Alpino 8,9 LE oraz Solaris Urbino 15 LE. Pierwsze informacje o nich ukazały się podczas targów AUTOTEC 2008 w Brnie w czerwcu 2008 roku, czyli po wykonaniu pierwszej dostawy do Austrii. Jesienią 2008 roku zadebiutował pierwszy model generacji 3,5, czyli model III generacji z odnowionym wnętrzem zaprojektowanym dla pojazdów IV generacji. W 2007 roku podjęto nieudaną próbę wprowadzenia modelu międzymiastowego Solaris Valletta. Wcześniej, czyli w latach 2002-2003, wyprodukowano również 3 sztuki autobusów lokalnych Solaris Valletta dla Malty, dostosowanych do ruchu lewostronnego (RHD).

Autobusy Solaris Urbino, produkowane w kilku wersjach, różniących się głównie długością i pojemnością, używane są w komunikacji zbiorowej wszystkich dużych polskich miast. W roku 2000 rozpoczął się eksport autobusów, a później również autokarów pod marką "Solaris". Pierwsze autobusy we wrześniu 2000 trafiły m.in. do Ostrawy (Czechy) oraz do Berlina (Niemcy). Obecnie około 60% produkcji kierowane jest na eksport do 16 krajów europejskich – autobusy te kupowane są przez klientów z Niemiec, Łotwy, Czech, Litwy, Szwajcarii, Włoch, Węgier, Norwegii, Słowacji, Francji, Danii, Estonii, Austrii, Szwecji, Malty, Grecji i Rumunii. W 2008 roku dołączył pierwszy kraj pozaeuropejski - Zjednoczone Emiraty Arabskie.

W 2004 roku autobus Solaris Urbino został sklasyfikowany na 2 miejscu w konkursie "Bus of The Year" 2005. W konkursie oceniającymi są dziennikarze prasy motoryzacyjnej z 15 krajów Europy.

Firma "Solaris" jest producentem kompletnych autobusów, czyli nie korzysta z podwozi innych producentów. Wykorzystuje jednak podzespoły produkowane przez uznanych w branży producentów. Wykorzystuje silniki firm DAF, Cummins oraz silniki dostosowane do zasilania gazem CNG firm MAN[5] i Iveco. Do niedawna wykorzystywała również zwykłe silniki diesla firm MAN i Iveco.

edytuj Autokary

Solaris Vacanza 13 z 2005 roku z firmy Transbis Myszków w Austrii

Zaprezentowany po raz pierwszy w sierpniu 2001 r. autobus turystyczny Solaris Vacanza 12 rok później wszedł do produkcji. W 2003 roku Solaris Vacanza uplasował się na 2 pozycji (ex aequo z Volvo 9700) w prestiżowym konkursie autobusów turystycznych "Coach of the Year 2004", zaraz za takimi rynkowymi "wyjadaczami" jak MAN Lion's Star i SCANIA Irizar PB, które ex aequo zajęły 1 pozycję.

Solaris Vacanza 12 pierwszej generacji z 2002 roku w Katowicach jako ruchome centrum krwiodawstwa

Projekt stylistyczny tych luksusowych autokarów wykonała firma "IFS Designatelier" z Berlina. Ich cechą charakterystyczną jest linia nadwozia w kształcie klina. W układzie napędowym stosowane są głównie silniki firmy DAF. Autobusy z tej rodziny były co dwa, trzy lata gruntownie modernizowane. Od 2004 roku produkowane są modele drugiej generacji. Jej wprowadzenie do produkcji zbiegło się z wprowadzeniem dłuższego modelu Solaris Vacanza 13. Rocznie powstaje około 10-12 sztuk modeli z tej rodziny, większość jest sprzedawana na rynku polskim.

W 2002 roku powstał pierwszy autobus specjalny do pobierania krwi na bazie "Solarisa Vacanza", zwany "vampirobusem". Od tego czasu rocznie sprzedaje się po 1-3 sztuki dla Regionalnych Centrów Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Polsce. W 2007 roku w Polsce sprzedano ich 3 sztuki, a także pierwszy pojazd za granicę do Rygi.

edytuj Trolejbusy

Solaris Trollino 12T pierwszej generacji z 2001 roku w Gdyni
Solaris Trollino 18 drugiej generacji z 2004 roku w Winterthur, Szwajcaria
Solaris Trollino 15AC pierwszej generacji z 2005 roku w Wilnie
Trolejbus Škoda 28Tr Solaris na bazie modeli Urbino 15/Trollino 15 trzeciej genracji z 2008 roku w Pardubicach

Trolejbusy Solaris Trollino produkowane od 2001 roku na bazie niskopodłogowych autobusów serii Solaris Urbino wykańczane są w firmach dostarczających elektryczne układy napędowe, w firmach z nimi współpracujących lub u odbiorców ostatecznych. Pierwsze powstawały z układami napędowymi polskiej firmy Elmor, a montaż prowadziła firma "Trobus Gdynia". Obecnie jest to głównie czeska firma "Dopravni Podnik Ostrava" z Ostrawy, korzystająca z układów napędowych firmy "ČKD Pragoimex" oraz wyposażenia elektrycznego z czeskiej firmy CEGELEC. Powstawały również w latach 2002-2005 liczne wersje wyposażone w napęd przez węgierską firmę "Ganz Transelektro". Na wiosnę 2007 roku "Solaris" wraz z firmą "Medcom" z Warszawy zdecydował się na budowę prototypu trolejbusu Solaris Trollino 12, wyposażonego w polski napęd asynchroniczny. Powstał on w sierpniu 2007 roku, i trafił na testy do Lublina. Kolejne dwa egzemplarze wykonano w MPK Lublin. Uprawnienia do montażu i homologację dla modeli Trollino ma również firma TLT z Tychów. Trolejbusy Solaris Trollino oferowane są w wersjach o długości 12, 15 i 18 metrów. W Polsce trolejbusy Trollino jeżdżą w Gdyni, Tychach i w Lublinie. Dostarczono je także dla odbudowywanej sieci w Rzymie (w wersji z akumulatorami umożliwiającymi jazdę przez centrum miasta bez korzystania z sieci trakcyjnej) oraz dla istniejących już w Rydze, Wilnie, Tallinnie, Landskronie, Opawie i Ostrawie.

Od 2008 roku powstają trolejbusy Škoda 28Tr Solaris na bazie nadwozia o długości 15 metrów.

Firma "Solaris" pracuje nad trolejbusami Solaris Trollino bez tradycyjnych odbieraków prądu. Byłyby one zasilane od dołu podczas postoju na przystankach. Energia byłaby gromadzona w superkondensatorach.

edytuj Tramwaje

Tramwaj Bombardier NGT6/2 z trzeciej dostawy dla Krakowa

W marcu 2006 r. "Solaris Bus & Coach" podpisał umowę z Bombardierem i niemiecką firmą Vossloh Kiepe w sprawie montażu tramwajów w Polsce. W 2006 roku firmy te wygrały przetarg na dostawę 24 tramwajów Bombardier NGT6/2 dla Krakowa, oraz 3 dla Gdańska. W ramach współpracy firma Bombardier Transportation dostarcza nadwozia i karoserie, firma Vossloh Kiepe osprzęt elektryczny, zaś Solaris zapewnia dostawę pozostałych podzespołów i montaż pojazdów we współpracy z MPK Kraków. Montaż tramwajów dla MPK Kraków odbywa się w Zajezdni Podgórze w Krakowie. W 2007 roku dostarczono 3 zamówione pojazdy do Gdańska, oraz pierwszych 8 dla MPK Kraków. W 2008 roku powstało 16 sztuk dla MPK Kraków[6].

W połowie 2009 firma "Solaris" zamierza rozpocząć produkcję tramwajów według własnego projektu. Model Solaris Tramino (wcześniej nazywany roboczo "Gecko") ma mieć dwie wersje. Pierwszą, o długości 30 m, niskowejściową. Drugą, o dwa metry dłuższą, całkowicie niskopodłogową. Na początku 2008 roku zakończono prace projektowe i rozpoczęto wdrażanie tramwajów do produkcji. Prace nad nimi wynikają z chęci zdywersyfikowania produkcji, uniezależnienia się od wahań popytu na autobusy, a także skorzystania na przewidywanej koniunkturze na tramwaje w Polsce i Europie. Pojazdy tego typu są około 10 razy droższe od autobusów miejskich. Planowany na 2015 rok poziom produkcji sięga 50 sztuk rocznie[7].

Pierwszym przetargiem do którego stanęła firma Solaris okazał się konkurs rozpisany przez Tramwaje Szczecińskie. Po otwarciu ofert okazało się, że Solaris za 6 swych pojazdów żąda sumy 45 303 079 zł. Kwotą tą zdecydowanie zdystansował głównego rywala PESA, która żądała za swoje tramwaje ponad 12 mln. zł więcej. Głównym kryterium oceny była cena (85%) oraz ilość niskiej podłogi (15%).

5 marca 2009 roku ogłoszone zostały wyniki przetargu Tramwajów Szczecińskich, w których wygrał produkt Solarisa. Jeśli w ciągu 7 dni nie wpłynął protesty, Solaris rozpocznie produkcję tramwajów. Pierwszy z nich na ulicach Szczecina ma się pojawić w grudniu 2009 roku.

edytuj Dane statystyczne

Łączna produkcja autobusów, autokarów i trolejbusów marki "Solaris" w poszczególnych latach przedstawiała się następująco:

Powyższe dane nie obejmują prototypów wykonanych na potrzeby rozwoju firmy oraz pojazdów testowych i ekspozycyjnych (przykładowo w roku 2004, ze względu na intensywne prace nad trzecią generacją Solarisów Urbino, było ich 21 szt.). Obejmują one 4 sztuk nadwozi dla trolejbusów Škoda 28Tr Solaris wykonane w 2008 roku.

Produkcja i sprzedaż tramwajów Bombardier NGT6/2:

Eksport autobusów, autokarów i trolejbusów marki "Solaris" w poszczególnych latach przedstawiał się następująco:

Powyższe dane obejmują 4 sztuki nadwozi dla trolejbusów Škoda 28Tr Solaris wyeksportowane w 2008 roku.

Sprzedaż na rynku polskim autobusów, autokarów i trolejbusów marki i firmy "Solaris Bus & Coach" mieszcząca się w przedziale 100-200 szt., w ostatnich latach rośnie. Wynosiła ona:

W 2008 roku po raz pierwszy przekroczona została liczba 1000 sztuk sprzedanych pojazdów. Po raz pierwszy najlepiej sprzedającym się modelem był najdłuższy, przegubowy Solaris Urbino 18, stanowiąc ponad połowę wolumenu (522 szt.). Łącznie z modelami Solaris Urbino 18 Hybrid i Solaris Trollino 18 sprzedano 534 sztuk modeli o długości 18 metrów. W 2008 roku po raz pierwszy autobusy tej firmy zostały dostarczone poza Europę, do Dubaju. Trafiło ich tam 225 sztuk. W lipcu 2008 roku firma "Solaris Bus & Coach" podpisała największą jak dotychczas w swojej historii umowę z firmą E.THE.L z Aten na dostawę 320 sztuk autobusów, obejmującą 220 sztuk Solaris Alpino z silnikami spełniającymi normę Euro 4 oraz 100 sztuk Solaris Urbino 18. Dostawy rozpoczęły się na początku 2009 roku. Plany produkcji na 2009 rok przewidują wytworzenie około 1200 sztuk pojazdów.

edytuj Modele Solarisa

edytuj Autobusy miejskie

edytuj Autobusy lokalne i międzymiastowe

edytuj Autobusy turystyczne

edytuj Autobusy specjalne

edytuj Trolejbusy

edytuj Wybrane nagrody i wyróżnienia dla firmy "Solaris Bus & Coach S.A."

Przypisy

  1. Był on odpowiedzialny za działy produkcji, zakupów, logistyki, konstrukcji oraz technologii. Poprzednio związany był z firmami Evobus i Mercedes-Benz, gdzie także odpowiadał za produkcję autobusów. W latach 1999-2007 pracował on w firmie MAN, gdzie kierował produkcją autobusów miejskich w zakładzie w Salzgitter, pełnił funkcję prezesa zarządu MAN STAR Trucks & Busses oraz odpowiadał za część koncernu związaną z autobusami niskopodłogowymi i podwoziami w skali światowej.
  2. Pierwszy egzemplarz, z zamówionych 50, został wykonany w fabryce w Bolechowie przez pracowników firmy "Solaris" przed wytypowanymi przez MPK Kraków mechanikami. Drugi wykonali ci mechanicy pod kontrolą pracowników "Solarisa". Montaż w Krakowie był nadzorowany przez ekspertów z Bolechowa.
  3. Najprawdopodobniej jednak dotyczyło to najwyżej części dostarczonych autobusów. Pierwsze pojazdy były dostarczane w całości. W ramach tego wieloletniego kontraktu dotychczas dostarczono około 235 autobusów.
  4. Wagon w nomenklaturze firmy, to kompletny pojazd jednoczłonowy. Autobusy przegubowe Solaris Urbino 18 to półtora wagonu, gdyż część przegubowa jest liczona jako pół wagonu.
  5. Po przegraniu dużego kontraktu dla Berlina w 2004 roku z firmą "Solaris Bus & Coach", firma MAN zaprzestała sprzedaży swoich silników dla innych firm autobusowych. Od początku 2006 roku znów je sprzedaje, jednak jedynie w wersji z napędem CNG.
  6. Do 6 maja 2008 r. Sześciu pracowników MPK w Krakowie zatrudnionych przy tym montażu wyjechało w połowie maja 2008 do Budziszyna, gdzie montują tramwaje Bombardiera dla Rotterdamu.
  7. Karol Wach: Ambitne plany Solarisa. InfoBus, 17 luty 2009. [dostęp 19 luty 2009].

edytuj Linki zewnętrzne



Inne wersje językowe: ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |
GRY ZA DARMO - gitara - www.ormianie.wielkie-jajo.info - kino - przyciemnianie szyb DMOZ zdrowie brylanty :::: Sklep, Hurt - Sztuka afryki :::: Bukmacherzy Zakłady Bukmacherskie business and economy personal services in edinburg urlop news.stonka.info ceramizery to skuteczne dodatki do oleju rewelacyjne - sprawdź! # noclegi kołobrzeg # autodoom.pl # tanie felgi # SuperCars # wózki widłowe # porsche # maybach # hummer # general-motors # astron-martin # trabant # wózki widłowe # monster truck # wózki widłowe